Η αρμονική συμβίωση των εθνικοτήτων στην Δημοκρατία του Καζακστάν

Το Καζακστάν είναι μια πολυεθνής χώρα, όπου σήμερα, σε ατμόσφαιρα φιλίας και συμφωνίας, διαμένουν οι εκπρόσωποι των πάνω από 130 εθνικοτήτων, ενωμένοι, σε περισσότερα από 40 θρησκεύματα.

Όλα αυτά τα χρόνια της ύπαρξης του ανεξάρτητου Καζακστάν καταφέραμε να διατηρήσουμε την αρμονία μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών ομάδων. Στο Καζακστάν έγκαιρα καταφέραμε να εντοπίσουμε τον κίνδυνο των διεθνοτικών συγκρούσεων, που άρχισαν να ταλανίζουν τον μετασοβιετικό χώρο. Και ο πρώτος που το συνειδητοποίησε ήταν ο αρχηγός του κράτους μας, Ναζαρμπάγιεφ Ν. Α. Η διατήρηση της σταθερότητας στην κοινωνία έχει γίνει ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της εσωτερικής πολιτικής του κράτους μας.

Για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, έχουμε αναπτύξει μια ιδιαίτερη παράδοση των σχέσεων μεταξύ των εθνών. Σε όλο τον κόσμο άρχισαν να μιλούν για την παρουσία του μοντέλου της διεθνικής συναίνεσης του Καζακστάν. Αυτή βασίζεται στην ανεκτική αντιμετώπιση από τους καζάχους απέναντι σε όλες τις εθνοτικές διασπορές, τις οποίες η μοίρα έφερε να βρεθούν στην επικράτεια της κοινής μας πατρίδας.

Έτσι, ένα σημαντικό μέρος του σλαβικού πληθυσμού βρέθηκε στο Καζακστάν κατά τη διάρκεια της μαζικής μετεγκατάστασης των αγροτών από το ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα.

Στα χρόνια του ολοκληρωτικού καθεστώτος του Στάλιν, στην επικράτεια του Καζακστάν βρέθηκαν δεκάδες χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι. Το Καζακστάν είχε γίνει μια χώρα-στρατόπεδο.

Τις δεκαετίες του '30-'40, του περασμένου αιώνα, ξεκίνησε η άνευ προηγουμένου μαζική απέλαση ολόκληρων λαών από την Άπω Ανατολή, τον Καύκασο, τον Βόρειο Καύκασο, την Κριμαία, την περιοχή του Βόλγα, και ούτω καθεξής.

Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των παρθένων και χέρσων εκτάσεων, των μαζικών σοβιετικών κατασκευαστικών έργων, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι βρήκαν στο Καζακστάν τη νέα πατρίδα τους.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε καθένα από αυτά τα στάδια οι καζάχοι υποδέχονταν τους μέτοικους με ιδιαίτερη ζεστασιά και εγκαρδιότητα. Η πιο κρίσιμη περίοδος στη χώρα ήταν κατά το πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του '90 του περασμένου αιώνα. Ήταν η εποχή της αναβίωσης της κρατικής υπόστασης. Αναπτύσσονταν οι επαφές με ξένες χώρες.

Εγκρίθηκε το πρώτο Σύνταγμα. Εισήχθη το δικό του νόμισμα. Η οικονομία της χώρας διερχόταν από σοβαρότατη κρίση. Οξύνθηκαν τα κοινωνικά προβλήματα. Ξεκίνησε η διαδικασία της εκροής ενός μέρους του πληθυσμού από τη χώρα. Οι συμπολίτες μας άρχισαν να αναζητούν καλύτερη μοίρα για τον εαυτό τους στο εξωτερικό. Οι Γερμανοί έφευγαν στη Γερμανία, οι Έλληνες στην Ελλάδα, οι Ρώσοι στη Ρωσία, οι Ουκρανοί στην Ουκρανία, κ.λπ. Η κατάσταση στη χώρα οξύνθηκε εξαιτίας του γεγονότος ότι στην κοινωνία είχαν τεθεί ζητήματα που αφορούσαν τη γλώσσα, την ιθαγένεια και τις μεταναστεύσεις.

Ορισμένοι πολιτικοί "προφήτες", κυρίως ξένοι, προέβαιναν σε αβάσιμες προβλέψεις, ότι η ανοικοδόμηση του ανεξάρτητου Καζακστάν είναι αδύνατη, κυρίως λόγω της πολυεθνικότητας που διέπει το κράτος. Προέβλεπαν για τη χώρα μας τις αναπόφευκτες διεθνοτικές συγκρούσεις, οι οποίες θα οδηγούσαν στη διάλυση του ενιαίου κράτους σε αυτόνομα κρατίδια. Υπό αυτές τις συνθήκες, κρίθηκε αναγκαία η λήψη δραστικών μέτρων στον τομέα των διεθνοτικών σχέσεων.

Ο αρχηγός του κράτους Ναζαρμπάγιεφ Ν. Α. ξεκίνησε να εφαρμόζει σοφή, ισόρροπη και μακροπρόθεσμη διεθνοτική πολιτική. Αυτή διήρκησε αρκετά χρόνια και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Με την προσωπική συμμετοχή του αρχηγού του κράτους, δημιουργήθηκε μια ισχυρή ιδεολογία της διατήρησης του διεθνοτικού διαλόγου και της ειρήνης, την οποία ο ίδιος υπερασπίστηκε και προώθησε έντονα στη χώρα αλλά και στον κόσμο. Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Καζακστάν κρίνει ως αντισυνταγματικές τις οποιεσδήποτε ενέργειες που μπορούν να ανατρέψουν την διεθνοτική ομόνοια. Κάθε ενέργεια εκ μέρους των αυτονομιστών και εθνικιστών καταστελλόταν και καταστέλλεται αυστηρά από την κεντρική κυβέρνηση.

Η χώρα εφαρμόζει μια ισορροπημένη γλωσσική πολιτική, και το Καζακστάν είναι μια από τις λίγες χώρες που έχει λύσει αυτά τα προβλήματα χωρίς απρόσμενες και απότομες ταραχές. Και σήμερα, υπάρχει μια φυσική διαδικασία της εκμάθησης της γλώσσας του κράτους από τους πολίτες της χώρας. Ο γλωσσικός πλούτος της χώρας εμπλουτίζει τον Παν-καζάχικο πολιτισμό και αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα για την ενίσχυση της ενότητας του πολυεθνούς Καζακστάν.

Ο αρχηγός του κράτους εφαρμόζει μια καλά μελετημένη πολιτική επιλογής προσωπικού, καθώς στα όργανα της τοπικής και της κεντρικής εξουσίας συμμετέχουν οι εκπρόσωποι των διαφόρων λαών της χώρας. Στην πρώτη γραμμή τέθηκαν οι εργασιακές ικανότητες του ανθρώπου.

Από την αρχή της κυριαρχίας, για όλες τις διασπορές του Καζακστάν, έχουν δημιουργηθεί ίσες ευκαιρίες για την ανάπτυξη της μητρικής τους γλώσσας, του πολιτισμού τους, των εθίμων τους και των παραδόσεών τους. Έτσι, το 1995, με την πρωτοβουλία του προέδρου Ναζαρμπάγιεφ N. A. ιδρύθηκε ένα μοναδικό δημόσιο ίδρυμα «Η Συνέλευση του Λαού του Καζακστάν». Το εν λόγω ίδρυμα δημιουργήθηκε προκειμένου να παρέχει βοήθεια στη διαχείριση και διατήρηση της ειρήνης και σταθερότητας μεταξύ των εθνοτήτων στη χώρα. Οι αλλαγές και οι προσθήκες στο Σύνταγμα της χώρας το 2007, επέτρεψαν στη Συνέλευση να στείλει 9 εκπροσώπους της στο Κοινοβουλίου της χώρας. Το 2006 τέθηκε σε λειτουργία το Μέγαρο Ειρήνης και Ομόνοιας («Πυραμίδα»), όπου εγκαταστάθηκαν όλα τα μεγάλα εθνικά πολιτιστικά κέντρα και οι θρησκευτικές ενώσεις.

Ο αρχηγός του κράτους συμβάλλει στη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην κοινωνία. Σχεδόν σε όλες τις αγορεύσεις του, υπογραμμίζεται η σημασία της διατήρησης της σταθερότητας μεταξύ των εθνοτήτων και των θρησκευμάτων στην χώρα.

Κατά την εφαρμογή της διεθνοτικής πολιτικής, ο Πρόεδρος βασίστηκε στη νοοτροπία του λαού του Καζακστάν και στην παραδοσιακά ανεκτική στάση του απέναντι σε άλλες εθνοτικές ομάδες.

Ο Πρόεδρος της χώρας σημειώνει : «...να λυθεί μια για πάντα το εθνικό ζήτημα είναι αδύνατον. Αυτό δεν μπόρεσαν να το κάνουν ακόμα και οι πιο ευημερούσες δημοκρατικές χώρες του κόσμου. Πρέπει να εγκαταλείψουμε τις προσπάθειες για την επίλυση του εθνικού ζητήματος, να περάσουμε οριστικά και αμετάκλητα σε μια ριζικά διαφορετική στρατηγική. Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να σβήνουμε τις αντικειμενικές αντιφάσεις που προκύπτουν. Η στρατηγική μας πρέπει να έγκειται στο να εφαρμόζουμε την πολιτική που προλαμβάνει την κλιμάκωση των αντιθέσεων σε αιματηρές συγκρούσεις».

Ως εκ τούτου, στο Καζακστάν, χάρη στη σωστά εφαρμοζόμενη πολιτική της διεθνοτικής ειρήνης και αρμονίας, σχεδόν δεν υπάρχουν διεθνοτικές συγκρούσεις και διαπληκτισμοί.

Το Καζακστάν μπορεί να αποτελεί ένα παράδειγμα διεθνοτικής αρμονίας, σταθερής και αειφόρου ανάπτυξης για τα άλλα κράτη του κόσμου. Σε καμία χώρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης τα έθνη και οι διασπορές δεν ζουν σε τέτοια αρμονία. Αυτή η κατάσταση του εθνικού ζητήματος στο Καζακστάν εξηγείται, φυσικά, όχι με τρόπο παράδοξο, αλλά με ένα ιδιαίτερα ανθρωπιστικό μοντέλο των σχέσεων μεταξύ των εθνοτήτων και με μια ιδιαίτερα πλούσια συμβίωση των διαφορετικών πολιτισμών.

Ο κύριος στόχος της τωρινής γενιάς αλλά και των επόμενων γενεών, είναι να διατηρήσουν και να διασώσουν αυτή την ειρήνη, μέσα από μια προσεκτική στάση, του ενός απέναντι στον άλλο, καθώς και μέσα από την ανοχή και τον σεβασμό για τη γλώσσα και τον πολιτισμό του κάθε λαού που ζει στο έδαφος του Καζακστάν, όπου η πολυεθνικότητα όχι μόνο δεν θεωρείται μειονέκτημα, αλλά, αντίθετα, αποτελεί πλεονέκτημα της χώρας.

Created at : 27.07.2017, 13:35, Updated at : 27.07.2017, 13:35