Οι παραδόσεις του Καζακστάν

Σεβασμός προς τη φύση


Για να απευθύνουν έκκληση προς τον ουρανό και να ζητήσουν βροχή, στα παλιά τα χρονιά συγκεντρώνανε χρήματα από όλο το χωριό για το ζώο της θυσίας, αλεύρι και αλλά πιάτα. Οι τελετουργικές θυσίες πραγματοποιούνταν κυρίως στους ανοικτούς χώρους κοντά στο νερό.

Ποτέ οι αρχαίοι καζάκοι δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους να χτυπούν και να ταπεινώνουν τα άλογα, τα πρόβατα και τις καμήλες, εξασφαλίζοντας για αυτά τις καλύτερες συνθήκες φροντίδας και δίνοντας σε αυτά την ιδιότητα του φυλακτού.

Η κατάσβεση της φωτιάς της εστίας με νερό, πόσο μάλλον να φτύνουν σε αυτήν ή να πηδάνε από πάνω της, θεωρείται βλασφημία. Με την βοήθεια της φωτιάς, οι μανάδες τον γαμπρών ευλογούσαν την νύφη του γιου τους (ζέσταιναν τα χέρια τους στη φωτιά και σκούπιζαν το πρόσωπο της κοπέλας για να διώξουν τα κακά πνεύματα).

Μοναδικός σεβασμός προς τα παιδιά και τους ηλικιωμένους


Η Θέση στο τραπέζι όπου τρώνε οι ηλικιωμένοι ή ο χώρος στη yurt όπου κοιμούνται, είναι πάντα άδεια. Οι νέοι δεν μπορούν να παίρνουν τις θέσεις αυτές.

Στα παιδιά πάντα προσπαθούσαν να δίνουν «δυνατά και ηχηρά» ονόματα. Θεωρούσαν ότι μια σοβαρή προσέγγιση για το όνομα του παιδιού, θα το βοηθούσε στη ζωή του. Για παράδειγμα, ονομάζοντας κάποιος τον γιο του "Ευτυχία" ("Κουανίς") θα μπορούσε να είναι σίγουρος ότι το παιδί θα είναι ευτυχισμένο.

Σε ένα δεκάχρονο αγόρι εμπιστευόντουσαν την βοσκή των αρνιών. Εξού και η καζάκικη έκφραση «Ηλικία αρνιού». Στα 13, τους εμπιστευόντουσαν πιο δύσκολη δουλεία, όπως η βοσκή των προβάτων («Ηλικία προβάτου»). Μετά ακολουθούσε η «Ηλικία αλόγου» από τα 13 μέχρι και 20 χρονών. Η «βασιλική ηλικία» έρχεται στην ζωή ενός καζάκου άντρα σε ηλικία 40 χρόνων. Σε αυτή την ηλικία μπορούν να διεκδικήσουν το δικαίωμα να κυβερνήσουν τον λαό. Μεγαλώνοντας σε αυστηρή ιεραρχία, αποκτούσαν υπομονή, αντοχή και σεβασμό προς τους μεγαλύτερους «εργάτες».

Για έναν ευτυχισμένο γάμο πρέπει να παλέψεις


Εφόσον οι γονείς του γαμπρού έβρισκαν τη νύφη και μάθαιναν για την καταγωγή και την υπόληψή της, έπρεπε στη συνέχεια να την εξαγοράσουν. Σε φτωχές οικογένειες, το τίμημα της εξαγοράς δεν ξεπερνούσε τα πέντε με έξι βοοειδή, ενώ σε πλούσιες οικογένειες μπορούσε να είναι από διακόσια έως και χίλια άλογα. Αν ο μελλοντικός γαμπρός δεν μπορούσε να εξαγοράσει τη νύφη ή οι γονείς της νύφης ήταν εναντίον, τότε έπαιρνε την απόφαση, ως ένα βήμα απόγνωσης υιοθετούμενο από δυτικούς ανθρώπους, να κλέψει τη νύφη. Στη σημερινή εποχή το έθιμο αυτό έχει σχεδόν εξαλειφθεί.

Σεβασμός προς τους επισκέπτες


Στους πιο τιμημένους καλεσμένους μπορούσαν να χαρίσουν άλογο, καμήλα, χαλί, όπλο, γούνα ή ρόμπα κεντημένη στο χέρι. Για τους ηλικιωμένους καλεσμένους, μαγείρευαν ξεχωριστά «μαλακά» φαγητά ως ένδειξη απέραντου σεβασμού. Τους επισκέπτες τους χώριζαν σε τρεις κατηγορίες: τους επίσημα καλεσμένους, τους περαστικούς ταξιδιώτες και στους απρόσμενους επισκέπτες. Ο Οικοδεσπότης μπορούσε να ζητήσει από τους επισκέπτες να τραγουδήσουν ή να απαγγείλουν ένα ποίημα και κατά κανόνα κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί, καθώς ήταν ένδειξη σεβασμού προς τον οικοδεσπότη. Τους καινούργιους γείτονες τους προσκαλούσαν στο σπίτι για να τους γνωρίσουν και πάντα προσπαθούσαν να τους βοηθήσουν είτε με τρόφιμα είτε με καυσόξυλα για το σπίτι.

Στους επισκέπτες προσέφεραν «λευκά» κεράσματα, όπως τα έλεγαν οι καζάκοι. Αυτά ήταν το γάλα, το kumis (γάλα αλόγου) και η αριάνι (ξινόγαλα). «Λευκό», επειδή αυτό το χρώμα θεωρείται ότι είναι η προσωποποίηση της ακεραιότητας και της αφοσίωσης.


Καζάκικη κουζίνα


Παραδοσιακά πιάτα καζάκικης κουζίνας

Η καζάκικη κουζίνα αντικατοπτρίζει πλήρως την ουσία των ανθρώπων, την ιστορία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους. Η φιλοξενία, από τα πάλαια τα χρονιά, αποτελούσε χαρακτηριστικό που διέκρινε τον λαό του Καζακστάν. Για τους επισκέπτες του σπιτιού είχαν πάντα κατάλληλη υποδοχή και ξεχωριστή θέση. Για αρχή προσφέρουν στους καλεσμένους kymis, δηλαδή αλογίσιο γάλα και άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα, όπως shubat από γάλα καμήλας ή αριάνι από γάλα αγελάδας.

Στη συνέχεια, για το τσάι (με γάλα ή κρέμα γάλακτος) προσφέρουν baursak, τηγανισμένες σε βραστό λάδι μπάλες από τη ζύμη, σταφίδες, και Kurt η irimshik, αποξηραμένες μπάλες από τυρί και ανθότυρο.

Στη συνέχεια στο τραπέζι βγάζουν το παραδοσιακό ψωμί, lepeshki, και μεζέδες από κρέας αλόγου και προβάτου όπως kazy, shuzhuk, zhal, žajâ, karta και kabyrga. Το πιο δημοφιλές πιάτο των Καζάκων είναι το beshbarmak. Αυτό είναι το κυρίως πιάτο της παραδοσιακής κουζίνας. Το Besbarmak, σε μετάφραση από τα καζάκικα, σημαίνει «πέντε δάχτυλα».

Το Besbarmak συνήθως αποτελείται από βραστό κρέας (από διάφορα είδη, όπως κρέας αλόγου, αρνίσιο κρέας, βόειο κρέας και καμήλα), με λεπτό φύλλο ζύμης κομμένο σε μεγάλα ορθογώνια κομμάτια και πλούσιο λιπαρό ζωμό.

Η κοπή –μοίρασμα του βραστού κρέατος στο τραπέζι, αφορά ένα ολόκληρο τελετουργικό, με ιδιαίτερο νόημα. Στο ποια κομμάτια κρέατος θα μοιράσει ο οικοδεσπότης του σπιτιού στον καθένα που κάθεται στο τραπέζι, παρατηρείται μια σαφής ιεραρχία: το πυελικό κόκκαλο και η κνήμη διανέμεται στους ηλικιωμένους ή στους τιμημένους επισκέπτες, το στήθος στο γιο ή στη νύφη, το αυχενικό σπόνδυλο στα ανύπαντρα κορίτσια και ούτω καθεξής.

Η κεφαλή του προβάτου, μαγειρεμένη με έναν ειδικό τρόπο και το μοίρασμα των κομματιών σε άλλους καλεσμένους, γίνεται μόνον στον καλεσμένο που κατέχει υψηλή θέση στην κοινωνία. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το κρέας μοιράζεται πρώτα στους ηλικιωμένους, μετά στα παιδιά, και στη συνέχεια στους κοντινούς και μακρινούς συγγενείς, κ.λπ.

Παραδοσιακό πρώτο πιάτο στην καζάκικη κουζίνα είναι η shurpa, πλούσιο σε λίπος ζωμό με διάφορα λαχανικά και μπαχαρικά. Η shurpa συνήθως σερβίρεται σε μεγάλα πιάτα τύπου μπολ. Κατά τη διάρκεια του γεύματος αλλά και στο τέλος του, σερβίρεται το kymis και το τσάι.

Η παραδοσιακή καζάκικη κουζίνα είχε ως βάση το κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα. Αργότερα προστέθηκαν στη λίστα λαχανικά, φρούτα, ψάρια, θαλασσινά, ζυμαρικά και γλυκά.

Σήμερα, σε ένα τραπέζι συγκεντρώνονται εκπρόσωποι πολλών εθνών που ζουν στο Καζακστάν: Ρώσοι και Τάταροι, Ουκρανοί και Ουζμπέκοι, Ουιγούροι και Dungan, Γερμανοί και Κορεάτες. Οι λαοί αυτοί επί αιώνες ζούσαν ειρηνικά δίπλα-δίπλα με τους καζάκους και επηρέαζαν την καθημερινή τους ζωή, τον πολιτισμό, και, φυσικά, την κουζίνα. Έτσι η σύγχρονη καζάκικη κουζίνα περιλαμβάνει παραδοσιακά πιάτα από κουζίνες των Ουζμπέκων, των Ουιγούρων, των Ρώσων, των Τατάρων και των Κορεατών.

Created at : 19.07.2017, 13:30, Updated at : 19.07.2017, 13:30